Cebula zwyczajna

 
Cebula zwyczajna – gatunek Allium cepa L. – tworzy jedną dużą cebulę podlegającą czasami rozszczepieniu na dwie, rzadziej na więcej mniejszych cebul. Za ojczyznę cebuli uważa się Azję Zachodnią. Większość botaników twierdzi, że warzywo to pochodzi z Iranu i Pakistanu. W Polsce cebula była spożywana dopiero w wieku XIV.

System korzeniowy cebuli jest słabo rozwinięty i płytko zagłębiony. Korzenie w glebie organicznej, która jest luźniejsza i pulchniejsza sięgają głębiej w porównaniu do korzeni cebuli rosnącej na zwięzłych glebach.

Cebula w sensie morfologicznym składa się z piętki, która jest skróconą łodygą i wyrastających u niej korzeni przybyszowych oraz pochew liściowych. Właściwa w sensie użytkowym cebula, tzw. główka utworzona jest z wewnętrznych łusek, które powstały z kilku pochew liściowych. Są to organy spichrzowe cebuli. Z mięsistych łusek wyrastają blaszki liściowe, tzw. szczypior. Zewnętrzne łuski okrywające tworzy 7-10 początkowych liści. Górna część cebuli zakończona jest tzw. szyjką liściową. Pęd kwiatostanowy wyrasta z wierzchołka wzrostu cebuli w drugim lub trzecim roku rozwoju cebuli.

Cebule mogą mieć różny kształt np. kulisty, płaski lub wydłużony, czy też pośredni pomiędzy wymienionymi cechami.  Kształt, wielkość, zabarwienie cebuli są typowe dla każdej odmiany i są cechami dziedzicznymi, przy czym kształt cebuli może być zmieniony pod wpływem środowiska np. głębokości siewu, sadzenia, rozsady lub typu gleby.

 

rolnicy.com