Pomidor

Pomidor – Lycopersicon esculentum Mill  pochodzi z Ameryki Południowej z Peru albo z Ameryki Środkowej z Meksyku gdzie był rośliną uprawianą przez Indian gdy przybyli tu Europejczycy. Do Europy został przywieziony w XVI w., ale dopiero pod koniec XVIII w. włączono pomidor w krajach Europy do jadalnych roślin uprawnych.

Warzywo jest rośliną zielną roczną. Jego system korzeniowy jest zniekształcony przez pikowanie i przesadzanie roślin. Korzeń palowy tworzy liczne, rozgałęziające się korzenie boczne. Łodyga pomidora może mieć różną długość, grubość i sztywność. Z kąta każdego liścia wyrastają pędy boczne. Liścienie pomidora są długie, lancetowate. Kwiaty pojawiają się na roślinach w 50-60 dni po wzejściu i są zebrane w kwiatostany – sierpiki nazywane potocznie gronami. Owocem pomidora jest soczysta dwu- kilku- lub wielokomorowa jagoda o kształcie kulistym, mniej lub bardziej spłaszczona, wydłużona. Barwa jest u większości uprawianych odmian czerwona ale może być także malinowa, różowa, żółta albo biała w zależności od rodzaju i ilości barwników znajdujących się w skórce i miąższu owoców (czerwonego lipokenu, żółtego karotenu). Komory owoców są wypełnione galaretowatą substancją w której znajdują się nasiona.

Owoce pomidorów stanowią bogate źródło witaminy C, A i witamin z grupy B oraz kwasów organicznych (kwasu cytrynowego j jabłkowego).  Cukry występują w pomidorach w postaci glukozy i fruktozy. Zawartość tych ważnych fizjologicznie substancji odżywczych jest cechą odmianową ale zmienia się również pod wpływem warunków klimatycznych i glebowych, miejsca uprawy i pory roku, stopnia dojrzałości.

rolnicy.com