Skorzonera

Skorzonera – Ccorzonera hispanica L. w stanie dzikim występuje w Europie Południowej i Środkowej. Uprawa skorzonery rozpoczęła się w XVII w. przypuszczalnie w Hiszpanii skąd rozprzestrzeniła się w Europie i Ameryce. Rośliny używano jako leku przeciw jadowi żmii, stąd znana była w Polsce jako wężymord.

Skorzonera jest rośliną trwałą, ale w uprawie występuje jako roślina dwuletnia. W pierwszym roku jej uprawy uzyskuje się jadalne mięsiste korzenie spichrzowe, a w drugim nasiona. Korzeń spichrzowy jest cylindryczny albo walcowaty o długości 25-30 cm i grubości 3-4 cm. Pod czarną  albo ciemnobrunatną skórką korzenia znajduje się biały miąższ. Liście tej rośliny są wydłużone i wyrastają w formie rozety.

Częścią jadalną jest korzeń spichrzowy. Warzywo jest bogate w potas, sód, wapń, żelazo, fosfor i magnez. Zawiera witaminy z grupy B i witaminę C, a także glikozydy takie jak koniferyna, inulina, asparagina, cholina i laktucina dzięki którym ma duże znaczenie dietetyczne.

rolnicy.com